Ο Σταυρός είναι ο πιστότερος σύντροφος του Χριστιανού

Ο Σταυρός είναι ο πιστότερος σύντροφος του Χριστιανού
Ο μακαριστός Γέρων Γεώργιος Γρηγοριάτης, μιλώντας για το αληθινό νόημα του Τιμίου Σταυρού, τονίζει ότι η χάρις και η δύναμη του Σταυρού είναι ο πιστότερος σύντροφος του Χριστιανού που αγωνίζεται να νικήσει και να μεταμορφώσει κάθε στοιχείο του παλαιού ανθρώπου και να ζήσει εν Χριστώ.

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως, (Γαλ.6,14) Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh

 
Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Στὴν ἐπιστολὴ του πρὸς Γαλάτας (6,14) ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι ὁ κόσμος ἔχει σταυρωθεῖ γιὰ ἐκεῖνον κι ἐκεῖνος σταυρώθηκε γιὰ τὸν κόσμο. Τὶ σημαίνει αὐτὸ ; Ὁ Παῦλος δὲν σταυρώθηκε , οὔτε καὶ ὁ κόσμος · ἀλλὰ ἡ εἰκόνα στὴν ἀρχαία γλώσσα εἶναι ξεκάθαρη. Στὴν σταύρωση τὰ χέρια τοῦ θύματος εἶναι ἁπλωμένα στὶς δύο πλευρὲς τοῦ σταυροῦ, βίαια χωρισμένα καὶ καρφωμένα στὸν σταυρό ἔτσι ποὺ νὰ μὴν σμίξουν ποτὲ ξανά. Κι εἶναι αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο μᾶς μιλάει ὁ Παῦλος. Μέσω τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ὁ κόσμος ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπὸ ἐκεῖνον καὶ ἔχει γίνει ἐντελῶς ξένος, ἕναν κόσμο ποὺ δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ φτάσει, ποὺ δὲν θέλει πλέον νὰ πλησιάσει, ἕναν κόσμο ποὺ ὄχι μόνο τὸν ἔχουν πάρει ἀπὸ ἐκεῖνον, ἀλλὰ ποὺ ἀπορίπτει. Καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἔγινε ξένος γιὰ τὸν κόσμο, ἐπειδὴ ὁ κόσμος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ τὸν δεχτεῖ μὲ τοὺς νέους ὅρους, τοὺς ὅρους τοῦ Χριστοῦ, μὲ τους ὁποίους ζεῖ.

Θὰ πρέπει νὰ σκεφτοῦμε τὸν ἑαυτό μας ὅταν ἀκοῦμε τέτοια λόγια καὶ βλέπουμε αὐτὲς τὶς εἰκόνες. Ὁ Παῦλος ἦταν ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ· ταξίδεψε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς τὴ Δαμασκὸ μὲ σκοπὸ νὰ ἐξολοθρεύσει τοὺς ὁπαδοὺς Του ἐπειδὴ ἦταν ψεῦτες, βλάσφημοι, καὶ καθ’ὁδὸν συναντήθηκε μὲ τὸν Χριστό. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὁ Χριστὸς ἔγινε ὁ Κύριος του, ὁ Θεὸς Του, καὶ κανένας ἄλλος δὲν ὑπῆρχε ποὺ ν’ἀξίζει γιὰ ἐκεῖνον. Εἶχε μιὰ μεγάλη καὶ πλατιὰ καρδιὰ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δεχτεῖ τὸ μήνυμα καὶ ν’ ἀνταποκριθεῖ σ’ αὐτὸ μ’ ὅλη του τὴν ὕπαρξη, τὴ ζωή, ν’ἀντιμετωπίσει ὅ,τι μποροῦσε νὰ συμβεῖ.

τὸ μέσο τῆς σωτηρίας μας Νικολόπουλος Ἱερώνυμος (Ἀρχιμανδρίτης)

Καθώς προετοιμαζόμαστε νά ἑορτάσουμε τή μεγάλη ἑορτή τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ἡ ὁποία κατά τή λειτουργική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας φέρει τά ἴσα πρός τήν Ἁγία καί Μεγάλη Παρασκευή –γι’ αὐτό καί αὐστηρή νηστεία-, τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας μᾶς ὑπενθυμίζει μιά ἄλλη παράξενη ὕψωση πού εἶχε προηγηθεῖ καί εἶχε λάβει χώρα στή μέση τῆς ἐρήμου, αἰῶνες πρίν, κατά τήν ἔξοδο τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπό τή δουλεία τῆς Αἰγύπτου. Τί εἶχε συμβεῖ;

Οἱ Ἰουδαῖοι, μή μπορώντας νά περάσουν μέσα ἀπό τό βασίλειο τῆς Ἐδώμ, ἀναγκάστηκαν νά κάνουν κύκλο γιά νά τό παρακάμψουν, μέσα ἀπό περιοχή ἄνυδρη καί ἀπαράκλητη. Κατά τήν προσφιλῆ τους τακτική, ἄρχισαν πάλι τόν γογγυσμό καί τή γκρίνια ἐνάντιόν του Μωυσῆ καί ἐμμέσως ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, λέγοντας πώς τούς ἔβγαλαν ἀπό τήν Αἴγυπτο γιά ν΄ ἀφήσουν τά κόκαλά τους στήν ἔρημο. Μάλιστα, ἐνῶ εἶχαν ὡς τροφή τό μάννα καί ἑπομένως ὀφθαλμοφανή τήν προστασία τοῦ Θεοῦ, ἐπέδειξαν μεγάλη ἀγνωμοσύνη χαρακτηρίζοντὰς το ἄνοστο καί εὐτελή οὐσία. Γιά τή συμπεριφορά τούς αὐτή ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά ἐμφανιστοῦν δηλητηριώδη φίδια, τά ὁποῖα πολλούς ὁδήγησαν στόν θάνατο. Οἱ Ἰσραηλίτες ὅμως, μετά ἀπό σαράντα χρόνια περιπλάνηση στήν ἔρημο κι ἔχοντας ἐμπειρία τῆς σχέσης τους μέ τόν Θεό, ἤξεραν τί ἔπρεπε νά κάνουν γιά ν’ ἀποτρέψουν τήν ὀργή του. Ζήτησαν τό θεῖο ἔλεος καί τότε ὁ Θεός ἔδωσε ἐντολή στόν Μωυσῆ νά κατασκευάσει ἕνα χάλκινο ὁμοίωμα φιδιοῦ, νά τό τοποθετήσει ὁριζόντια σ΄ ἕνα στύλο καί νά ὑψώσει τόν πρωτότυπο αὐτό σταυρό στή μέση τοῦ στρατοπέδου. Ὅποιος Ἰσραηλίτης δεχόταν δάγκωμα φιδιοῦ, τό μόνο πού εἶχε νά κάνει ἦταν νά κοιτάξει μέ πίστη στόν Θεό τό ὑψωμένο χάλκινο φίδι, γιά νά σωθεῖ καί νά ἐπιβιώσει ἀπό τό θανατηφόρο δάγκωμα. Δέν τούς ἔσωζε τό χάλκινο φίδι, ἀλλά ἡ πίστη και ἡ ὑπακοή τους πρός τόν Θεό.



Ὁ ὄφις, προτυπώση τῆς ἀνθρώπινης φύσης

Γενικά στήν Ἁγία Γραφή τό φίδι θεωρεῖται προσωποποίηση τοῦ κακοῦ. Τότε γιατί ὁ Θεός δίνει ἐντολή νά ὑψωθεῖ χάλκινο φίδι στήν ἔρημο; Τό φίδι τό ἰοβόλο, μέ τά πλανερά του λόγια, ὁδήγησε τούς πρωτοπλάστους στήν πτώση κι ἑπομένως δηλητηρίασε τήν ἀνθρώπινη φύση μας μέ τήν ἁμαρτία καί τίς συνέπειές της. Ἀντίθετα, τό χάλκινο φίδι, χωρίς νά ἔχει δηλητήριο, ἔσωζε τούς ἀνθρώπους ἀπό τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας τους. Ἑρμηνεύοντας οἱ Πατέρες, θά ποῦν πώς κατά ὅμοιο τρόπο ἔπρεπε νά βρεθεῖ ἀνθρώπινη φύση χωρίς ἁμαρτία, ὥστε νά ὑψωθεῖ γιά νά σώσει ὅσους ἐπέβλεπαν σέ αὐτήν. Καί ὁ μόνος ἀναμάρτητος εἶναι ὁ Χριστός μας. Ἔπρεπε λοιπόν νά ὑψωθεῖ στόν Σταυρό, «ἁμαρτίας ἰοῦ ἐλεύθερος», γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τό δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας καί νά προσπορίσει τά σωτήρια ἀποτελέσματα τῆς ἁγιότητας σέ ὅσους ἀποβλέπουν μέ πίστη πρός Αὐτόν.

Ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ πρός τόν Νικόδημον Γιαννακόπουλος Ἰωήλ (Ἀρχιμανδρίτης)

Παύσας ὁ Χριστός τόν διάλογον μετά τοῦ Νικοδήμου κηρύττει διά μονολόγου εἰς τόν ἴδιον τό ἔργον τῆς ἀπολυτρώσεως ὑπό τρεῖς μορφάς: Ἀποκάλυψιν, ἀπολύτρωσιν καὶ κρίσιν.

Καὶ α) Ἡ Ἀποκάλυψις ,στιχ˙ 11 — 13. Ὁ Κύριος λέγει «ἀμήν ἀμήν λέγω σοι, ὅτι ὅ εἴδαμεν λαλοῦμεν καὶ ὅ ἑωράκαμεν μαρτυροῦμεν καὶ τήν μαρτυρίαν ἡμῶν οὐ λαμβάνετε». Ἀλήθεια ἀλήθεια σοῦ λέγω, λέγει ὁ Χριστός εἰς τόν Νικόδημον, ἡ διά τοιούτου τρόπου ἀναγέννησις διδασκαλία ἐμοῦ καὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου εἶναι ἡ πραγματική, διότι «ὅ οἴδαμεν λαλοῦμεν» ἐκεῖνο δηλαδή τό ὁποῖον γνωρίζομεν ἐξ ἀσφαλοῦς πηγῆς κηρύττομεν καὶ «ὅ ἑωράκαμεν» καὶ τήν ἐπικύρωσιν τούτων τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς κατά τό βάπτισμά Μου, τό ὁποῖον εἴδομεν, «μαρτυροῦμεν» ὁμολογοῦμεν. «Καὶ τήν μαρτυρίαν ἡμῶν οὐ λαμβάνετε». Σεῖς ὅμως οἱ Φαρισαῖοι δέν λαμβάνετε ταῦτα ὑπ’ ὄψιν σας. Ὁ Κύριος συνεχίζει. «Εἰ τά ἐπίγεια εἶπον ὑμῖν καὶ οὐ πιστεύετε, πῶς ἐάν εἴπω ὑμῖν τά ἐπουράνια πιστεύσετε; Ἀφοῦ, λέγει ὁ Κύριος, σᾶς εἶπα πράγματα ἐπίγεια, αἰσθητά εἰς πάντα ἄνθρωπον ὅπως εἶναι λ.χ. καὶ τό εἰς τούς ἐθνικούς ἀκόμη αἰσθητόν φαινόμενον τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου «τό γεννώμενον ἐκ τῆς σαρκός σάρξ ἐστι» καὶ ἡ λαχτάρα τῆς ἀναγεννήσεως διά Λυτρωτοῦ τινός, δὲν πιστεύετε, πῶς θὰ πιστεύσετε, ἐάν σᾶς εἴπω πράγματα ἐπουράνια ἤτοι πνευματικώτερα, ὅπως εἶναι λ.χ. ἡ τριαδικότης τοῦ Θεοῦ, τό βάθος τοῦ Μυστηρίου τῆς ἀπολυτρώσεως κ.λ.π. Τόσον αἱ ψευδεῖς Μεσσιακαὶ προλήψεις σᾶς ἔχουν πωρώσει τήν ψυχήν!

Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι σᾶς λέγω πράγματα πρώτην φορὰν λεχθέντα ὑπό ἀνθρώπου, ὅπως εἶναι ὁ συνδυασμός «ὕδατος» βαπτίσματος καὶ «πνεύματος» Θείας χάριτος διά τήν σωτηρίαν. Ἐν τούτοις ἔπρεπε τά λόγια μου, νά γίνουν πιστευτά, διότι «οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν, εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ». Οὐδεὶς ἄλλος, βεβαιοῖ ὁ Κύριος, ἀνέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν, ὅπου εὑρίσκονται τά Μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἐκτός Ἐμοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος ἤμην καὶ εἶμαι ἐν τῷ οὐρανῷ, εἰς τούς κόλπους τοῦ Πατρός. Ὁ Κύριος μέχρις ἐδῶ πραγματεύεται τήν ἀποκάλυψιν τῆς ἀληθείας.

Ἡ ὕψωση τοῦ σταυροῦ καὶ τοῦ ἀνθρὠπου Καραγιάννης Νικάνωρ (Ἀρχιμανδρίτης)

​Γιὰ τὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς τῆς σταυρωμένης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, θὰ μᾶς μιλήσει αὐτὴν τὴν ἑβδομάδα ἡ Ἐκκλησία ὑψώνοντας τὸν Τίμιο Σταυρό. Ἡ μεγαλειώδης ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διακηρύσσεται καὶ προβάλλεται μέσα ἀπὸ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν θυσία καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ ἐντυπωσιακὲς θεωρίες, ῥητορικὰ κηρύγματα καὶ πυροτεχνήματα.

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ διαβάζουμε σήμερα μὲ τρόπο σύντομο καὶ περιεκτικὸ παραλληλίζει ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός, μεταξὺ ἄλλων, λέει στὸν μαθητή Του Νικόδημο: «καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμω, οὕτως δεῖ ὑψωθῆναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου». Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, καὶ βλέποντάς το οἱ Ἑβραῖοι σώζονταν ἀπὸ τὰ θανατηφόρα δήγματα τῶν φιδιῶν, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ πρέπει νὰ ὑψωθεῖ, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῆς ἁμαρτίας (Ματθ. 3,14). Οἱ προτυπώσεις καὶ οἱ συμβολισμοὶ εἶναι, ἀσφαλῶς, προφανεῖς. Στὸ ξύλο κρεμασμένο ὕψωσε ὁ Μωυσῆς τὸ χάλκινο φίδι. Στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ ὑψώθηκε κρεμασμένος ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Τὰ φαρμακερὰ φίδια σκόρπιζαν τὸν θάνατο. Ὁ σατανᾶς, ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, σκορπίζει τὸ φαρμάκι τῆς ἁμαρτίας στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν ἔρημο τὸ χάλκινο φίδι ἦταν τὸ ὁμοίωμα τῶν φιδιῶν. Στὸ Σταυρὸ ὁ Κύριος θεωρήθηκε τὸ ὁμοίωμα τῆς ἁμαρτίας, καθὼς σήκωσε ἐπάνω Του ὅλες τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου. Στὴν ἔρημο οἱ Ἰουδαῖοι, ἀτενίζοντας τὸ χάλκινο φίδι, διέφυγαν τὸν φυσικὸ θάνατο, γιὰ νὰ πορευθοῦν στὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Στὴν περιπλάνηση τῆς παρούσας ζωῆς οἱ πιστοί, ἀποδεχόμενοι μὲ πίστη καὶ ἐσωτερικὸ ἀγῶνα τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, λυτρώνονται ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο, γιὰ νὰ μεταβοῦν ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ κόσμου στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

«Πρωτότοκος πάσης κτίσεως» Η ερμηνευτική κακοποίησις τους χωρίου από τους Μάρτυρας του Ιεχωβά

«Πρωτότοκος πάσης κτίσεως»
(Κολ. 1, 15)

Η ερμηνευτική κακοποίησις του βιβλικού χωρίου από τους Μάρτυρας του Ιεχωβά

Του πρωτ. π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Επικ. Καθ. Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Είναι γνωστό ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι όχι μόνο αρνητές του Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, αλλά είναι γνωστοί και για την απορριπτική στάση τους για τις χριστιανικές εορτές, μεταξύ των οποίων ανήκουν και τα Χριστούγεννα (βλ. Ξύπνα, Δεκέμβριος 2010. Σκοπιά, 1.12.2014, σελ. 11). Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν σαρκώθηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού, Θεός Αληθινός εκ Θεού Αληθινού.

Αντιθέτως, σύμφωνα με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά: «Ως πρωτότοκος Γιος του Θεού, ο Ιησούς ήταν πνευματικό πλάσμα στον ουρανό προτού γεννηθεί ως άνθρωπος στη γη. (…) Μέσω του αγίου πνεύματος, ο Ιεχωβά Θεός μετέφερε θαυματουργικά τη ζωή του ουράνιου Γιου του στη μήτρα της Ιουδαίας παρθένας Μαρίας, ώστε να γεννηθεί ως τέλειος άνθρωπος» (βλ. Σκοπιά, 1.4.2011, σ. 5). Και αλλού αναφέρουν: «Ο Ιησούς γνώριζε την προέλευσή του. Στην πραγματικότητα, η ζωή του άρχισε πολύ πριν γεννηθεί στη γη. (…) Ο Ιησούς υπήρξε το πρώτο δημιούργημα του Θεού και συνέβαλε στη δημιουργία όλων των άλλων πραγμάτων. Εφόσον ήταν ο μόνος που δημιουργήθηκε άμεσα από τον Θεό, δικαίως μπορούσε να αποκαλείται ‘‘ ο μονογενής Γιος του Θεού ’’ Ιωάν. 1, 3, 14 και Κολ. 1, 15,16.

Μεταξύ των αγιογραφικών μαρτυριών που επικαλούνται οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην προσπάθειά τους να πείσουν ότι ο Υιός είναι το πρώτο και εξαίρετο κτίσμα του Ιεχωβά, επικαλούνται και το Κολ. 1, 15. Ο Υιός ισχυρίζονται σύμφωνα και με αυτό το χωρίο, δεν είναι Θεός, αλλά Πρωτότοκος = το πρώτο δημιούργημα του Ιεχωβά.

Ας αξιολογήσουμε το επιχείρημα. Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός είναι τραγικός και μόνο ο μυθικός Προκρούστης θα μπορούσε να συναγωνιστεί την εταιρεία Σκοπιά στον τρόπο με τον οποίο κακοποιεί ερμηνευτικά τα αγιογραφικά χωρία στην προσπάθειά της να αποδείξει τους ισχυρισμούς της ως αληθινούς.

Το Πρωτότοκος προέρχεται από το ρήμα τίκτω, δηλαδή γεννώ και όχι δημιουργώ. Η εταιρεία Σκοπιά χρησιμοποιεί εν προκειμένω ως επιχείρημα τη γραμματική διαστρέβλωση μεταξύ των ρημάτων κτίζω και τίκτω, από το οποίο προέρχεται η λέξη πρωτότοκος.

Ο Θεός Λόγος δεν είναι πρωτόκτιστος, αλλά πρωτότοκος, προηγείται δηλαδή της δημιουργίας. Είναι Κτίστης και όχι κτίσμα. Είναι της ιδίας φύσεως με τον Γεννήτορα Θεό Πατέρα και αυτό γίνεται αντιληπτό και από το Αποκ. 1, 17, 18 όπου δηλώνεται ότι ο Υιός είναι Άναρχος και ως Άναρχος υπέρκειται της δημιουργίας ως Δημιουργός και δεν συναριθμείται στα δημιουργήματα.

Επιπλέον, το Πρωτότοκος του εδαφίου Κολ. 1, 15, κατανοείται ορθώς στα πλαίσια της ευρύτερης νοηματικής συνάφειας του Βιβλικού κειμένου. Στο Κολ. 1, 16 διευκρινίζεται ότι δι’ Αυτού, ως Δημιουργού δηλαδή και όχι ως δημιουργήματος, κτίστηκαν όλα όσα υπάρχουν στον ουρανό και στη γη, ενώ στο Κολ. 1, 17 τονίζεται η ασύγκριτη υπεροχή του Άκτιστου Θεού Λόγου και η διαφορά του από την κτιστή δημιουργία με το «και αυτός εστι προ πάντων».

Πώς εγείρονται κατά τη "Σκοπιά" οι νεκροί

Πώς εγείρονται κατά τη "Σκοπιά" οι νεκροί
("Ο πολύς όχλος")

Άννας Μπουρδάκου, μέλους του Δ.Σ. της Π.Ε.Γ.
περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 45

Το κυβερνών σώμα των «μαρτύρων του Ιεχωβά», σαν μία επίλεκτη ομάδα από το υπόλοιπο των χρισμένων, δηλαδή τον «πιστό και φρόνιμο δούλο», φέρει όλη την ευθύνη για την ετοιμασία της πνευματικής τροφής των προβάτων. Αυτή η τροφή δεν είναι όπως ισχυρίζεται η «Σκοπιά», δικές της απόψεις. Είναι οι αλήθειες με τις οποίες την προμηθεύει ο Ιεχωβά, ή ο Ιησούς Χριστός ή το Άγιο Πνεύμα, αναλόγως όπως το κυβερνών σώμα βούλεται. Αυτή την φορά ο Ιεχωβά είναι ο υπεύθυνος για τις προσαρμογές που στέλνει στην οργάνωσή του.

Έτσι δικαιολογεί τις δογματικές της αλλαγές, όπως η «Σκοπιά» γράφει:

«Σκοπιά», 15/5/06, σελ. 24: « Ο Ιεχωβά έχει επιφέρει σταδιακές προσαρμογές στο επίγειο μέρος της οργάνωσής του. Αυτές οι προσαρμογές έχουν εξωραΐσει, σταθεροποιήσει και ενισχύσει την διευθέτηση που ο ίδιος έχει φέρει σε ύπαρξη για την πνευματική μας προστασία».

Όλες τις αντιφατικές διδασκαλίες της «Σκοπιάς» που κατά διαστήματα ταλανίζουν τους οπαδούς, τις «επιφέρει» ο Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά είναι εκείνος ο οποίος κάνει τα λάθη-«προσαρμογές» όπως τις ονομάζει η «Σκοπιά». Για όλες αυτές, λοιπόν, τις διδαχές οι οποίες σε άλλες περιπτώσεις χαρακτηρίζονται ψευδείς και αρκετές φορές δαιμονικές από την ίδια την εταιρία, όπως για το εδάφ. Ρωμ. ΙΓ. 1, από την εποχή του Κ. Ρώσσελ και κατόπιν, μόνος υπεύθυνος θεωρείται ο Ιεχωβά, όπως τουλάχιστον τον παρουσιάζει η πιο πάνω «Σκοπιά», που μάλιστα τις ονομάζει και «εξωραϊστικές». Το «κυβερνών σώμα», είναι ανεύθυνο... αφού ο αγωγός απλώς παραλαμβάνει και κηρύττει ό,τι τού διοχετεύει ο Ιεχωβά, για πνευματική προστασία και διάφορα άλλα.

Το θέμα πού θα παρουσιαστεί είναι σημαντικό για τον «πολύ όχλο», γιατί αυτούς αφορά και συγκεκριμένα, με ποιο σώμα θα αναστηθούν και σε ποια κατάσταση:

1958-60. «Από τον απολεσθέντα παράδεισο», σελ. 234: «Όσοι επανέλθουν σε ζωή επάνω στη γη δεν θα εξέλθουν από τον Άδη ή τον τάφο τέλειοι κατά σάρκα».

1982-85. «Χιλιετής Βασιλεία», σελ. 35: «Ανάμεσα σ' εκείνους που θα βγουν από τον Άδη ή τον κοινό τάφο θα είναι και ο κακοποιός που κρεμάστηκε πάνω σ' ένα πάσσαλο εκτέλεσης δίπλα στον Ιησού... Αυτός θα έχει την ευκαιρία μαζί με άλλους αναστημένους νεκρούς ανθρώπους να διορθώσει τη ζωή του και να γιατρευτεί από τις ανθρώπινες ατέλειες και την αμαρτωλότητά του».

Μας παρουσιάζεται η «αλήθεια» την οποία παρέδωσε ο Ιεχωβά στο «κυβερνών σώμα» έως το 1982 (οι Έλληνες οπαδοί το πληροφορήθηκαν αυτό το 1985). Αυτό βέβαια δεν απασχολεί τη «Σκοπιά»· έστω και με καθυστέρηση τριών ετών μαθαίνουν ότι οι αναστημένοι, από τον «πολύ όχλο», θα είναι ατελείς και σωματικά και διανοητικά Αυτές τις ατέλειες θα αναλάβουν να τις τακτοποιήσουν οι υπεύθυνοι της οργάνωσης, εδώ στη γη, ώστε στο διάστημα των 1.000 ετών να τελειοποιηθούν. Αυτή ήταν και η «αλήθεια» την οποία κήρυττε η «Σκοπιά», μέσω όλων των εντύπων της, καθώς και προφορικώς κατά το περίφημο «έργο», την «αγνή λατρεία», προς τον Ιεχωβά.