Ε΄ Μέρος
Σύμφωνα μέ τήν ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἡ ὁποία μᾶς φανερώνει τήν μέγιστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καί τήν ἄπειρη εὐσπλαχνία Του, ὥστε νά μπορέσουμε νά ἀκολουθήσουμε κι’ ἐμεῖς τό παράδειγμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εὐεργετεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους: “Ἄν ἡ εὐεργεσία σας δέ θεραπεύει τό μίσος τοῦ ἐχθροῦ σας, πολύ λιγότερο θά τό θεραπεύσει ἡ ἔχθρα σας. (5)
Γι’ αὐτό κάνετε τό καλό ἀκόμα καί σέ ἐκείνους πού οὔτε τό ζητοῦν οὔτε τό περιμένουν ἀπό σᾶς.
Δανείζετε ὅλους ἐκείνους πού σᾶς ζητοῦν.
Δανείζετε ὅμως σά νά δίνετε, σά νά ἐπιστρέφετε κάτι πού ἀνήκει σέ ἄλλον, ὄχι κάτι δικό σας.
– Λέγει ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός: «Ἐλεήμων ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού δίνει, χαρά στούς ἄλλους μ’ αὐτά πού ὁ ἴδιος ἔλαβε ἀπό τό Θεό:
Ψωμί, φαγητό, ἐξουσία, ἕνα λόγο προσευχῆς· πού λογαριάζει τόν ἑαυτό τοῦ ὀφειλέτη, ἀφοῦ ἔλαβε παραπάνω ἀπ’ ὅσα χρειάζεται.
Μέσω τοῦ ἀδελφοῦ του εἶναι σά νά τοῦ ζητάει ὁ Θεός καί γίνεται ἔτσι ὀφειλέτης του».
Ἄν ὁ ἐχθρός δέ δεχτεῖ τήν εὐεργεσία σου, δέ σέ ἐμποδίζει μ’ αὐτό ἀπό τό νά συνεχίσεις νά τοῦ δίνεις.
– Ὁ Κύριος εἶπε, «προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. 5, 44).
Κάνε καί σύ λοιπόν προσευχή γιά τούς ἐχθρούς σου, εὐεργέτησέ τους.
Ἄν ὁ ἐχθρός σου δέ δεχτεῖ κάποιο εἶδος καλοσύνης ἤ ἐξυπηρέτησης ἀπό μέρους σου, ὁ Θεός θά δεχτεῖ τήν προσευχή πού θά κάνεις γι’ αὐτόν.
Ὁ Θεός θά μαλακώσει τήν καρδιά του καί θ’ ἀλλάξει τήν διάθεσή του γιά σένα.
Δέν εἶναι τόσο δύσκολο στό Θεό νά κάνει ἕναν ἐχθρό φίλο, ὅσο φαίνεται στούς ἀνθρώπους.
Αὐτό εἶναι ἴσως ἀδύνατο στούς ἀνθρώπους, μά δυνατό στό Θεό.
– Ἐκεῖνος πού ξανακάνει τήν παγωμένη γῆ εὔφορη κοιλάδα, ὅπου ἀναπτύσσονται πανέμορφα λουλούδια, μπορεῖ νά λιώσει καί τόν πάγο τῆς ἔχθρας τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς.
Καί νά κάνει νά εὐδοκιμήσουν σ’ αὐτήν τά εὐωδιαστά λουλούδια τῆς φιλίας.
Βέβαια, τό σπουδαιότερο πράγμα δέν εἶναι νά γυρίσει ὁ ἐχθρός σου καί νά γίνει φίλος σου χάρη στήν καλοσύνη σου, ἀλλά νά μή χάσει τήν ψυχή τοῦ λόγω τοῦ μίσους του γιά σένα.
Περισσότερο πρέπει νά προσεύχεται κανείς γι’ αὐτό τό τελευταῖο, παρά γιά τό πρῶτο.
Γιά τή δική σου σωτηρία δέν παίζει κανένα ρόλο ἄν σ’ αὐτή τή ζωή ἔχεις περισσότερους φίλους ἤ ἐχθρούς.
Παίζει πολύ σπουδαῖο ρόλοὅμως τό νά μήν εἶσαι ἐχθρός κανενός!
Ἀλλά πρόσεχε!
Νά εἶσαι φίλος μέ ὅλους μέ τήν καρδιά σου, μέ τίς προσευχές καί τίς σκέψεις σου.
Ἄν τό κάνεις αὐτό, ἡ ἀνταπόδοσή σου θά εἶναι μεγάλη.
– Ἀπό ποιόν;
Σέ κάποιο βαθμό ἴσως ἀπό τούς ἀνθρώπους, κυρίως ὅμως ἀπό τό Θεό.
– Τί εἴδους ἀνταπόδοση θά ἔχεις;
– «Ἔσεσθε υἱοί τοῦ Ὑψίστου», θ’ ἀξιωθεῖτε ν’ ἀποκαλέσετε τό Θεό «Πατέρα», «καί ὁ Πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρύπτω, ἀποδώσει σοί ἐν τῷ φανερῶ» (Ματθ. 6, 6).
Ἄν δέ γίνει σήμερα αὐτό, θά γίνει αὔριο.
Ἄν ὄχι αὔριο, τότε στό τέλος τοῦ κόσμου, ἐνώπιον ἀγγέλων καί ἀνθρώπων.
– Ποιά μεγαλύτερη ἀνταπόδοση θά μ π ο ρ ο ύ σ α μ ε νά περιμένουμε ἀπό τό νά κληθοῦμε παιδιά τοῦ Ὑψίστου, νά ὀνομάζουμε τόν Ὕψιστο Πατέρα μας;
– Π ρ ο σ έ ξ τ ε.
Ὁ ἕνας καί μοναδικός Υἱός τοῦ Ὑψίστου εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς.
Ἕως τώρα μόνο Αὐτός ὀνόμαζε τό Θεό Πατέρα Του.
Καί τώρα τήν ἴδια τιμή ὑποσχέθηκε ὁ Θεός σ’ ἐμᾶς, τούς ἁμαρτωλούς καί παραστρατημένους.
– Τί σημαίνει ἡ τιμή αὐτή γιά ἐμᾶς;
– Πῶς θά εἴμαστε μαζί Του στήν αἰωνιότητα; (Ἰωάν. 14, 3).
Κοντά στή δική Του δόξα, ὅπου βασιλεύει χαρά χωρίς τέλος!
Σημαίνει πώς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα θά εἶναι πάντα μαζί μας.
– Ἀκόμα κι’ ὅταν διερχόμαστε ὅλες τίς δοκιμασίες καί τίς δυσκολίες σ’ αὐτή τή ζωή, ὅλα θ’ ἀντιστραφοῦν καί θά καταλήξουν στό καλό μας.
Σημαίνει πώς ὅταν πεθάνουμε δέ θά παραμείνουμε στόν τάφο, ἀλλά θ’ ἀναστηθοῦμε, ὅπως Ἐκεῖνος ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν.
Σημαίνει πώς σ’ αὐτή τή γῆ τ ο π ο θ ε τ η θ ή κ α μ ε προσωρινά.
Στό σπίτι τοῦ οὐράνιου Πατέρα μας ὅμως μᾶς περιμένει κάλλος ἀθάνατο, τιμή καί δόξα.
– Θά μπορούσαμε ν’ ἀ π α ρ ι θ μ ή σ ο υ μ ε ὅλα τά ἀγαθά ποῦ περιμένουν ἕναν ὀρφανό ἄν τόν υἱοθετήσει κάποιος ἐπίγειος βασιλιάς;
Εἶναι ἀρκετό νά ποῦμε πώς τό ὀρφανό αὐτό τό υἱοθέτησε ἕνας βασιλιάς κι’ ὅλοι θά καταλάβουν πόσα ἀγαθά θ’ ἀπολαύσει τό ὀρφανό αὐτό.
Ἡ δική μας υἱοθεσία δέν ἔγινε ἀπό ἀνθρώπους ἀλλά ἀπό τό Θεό, ἀφοῦ θά γίνουμε υἱοί τοῦ Ὑψίστου, τοῦ Ὁποίου Υἱός εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς.
Θά γίνουμε υἱοί τοῦ ἀθάνατου Βασιλιᾶ, τοῦ Βασιλιᾶ τῶν βασιλιάδων.
Μᾶς υἱοθετεῖ ὁ Θεός ὄχι γιά χάρη μας, ἀλλά γιά χάρη τοῦ Μονογενοῦς Του Υἱοῦ, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος:
– «Πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3, 26).
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ὑποδέχεται σάν ἀδελφούς Του.
Ὁ Θεός Πατέρας ἑπομένως μᾶς δέχεται σάν υἱούς Του.
Στήν πραγματικότητα δέν ὑπάρχει περίπτωση νά μᾶς ἀξίζει νά λεγόμαστε «υἱοί τοῦ ζῶντος Θεοῦ».
«Καί πᾶν ὅ,τι ἄν ποιῆτε ἐν λόγῳ ἤ ἐν ἔργῳ, πάντα ἐν ὀνόματι Κυρίου Ἰησοῦ, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ καί Πατρί δι’ αὐτοῦ» (Κολ. 3, 17).
Εὐχαριστοῦμε τόν Πανάγαθο Τριαδικό Θεό!
«Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἔνεκεν»!!!
