Πώς εγείρονται κατά τη "Σκοπιά" οι νεκροί

Πώς εγείρονται κατά τη "Σκοπιά" οι νεκροί
("Ο πολύς όχλος")

Άννας Μπουρδάκου, μέλους του Δ.Σ. της Π.Ε.Γ.
περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 45

Το κυβερνών σώμα των «μαρτύρων του Ιεχωβά», σαν μία επίλεκτη ομάδα από το υπόλοιπο των χρισμένων, δηλαδή τον «πιστό και φρόνιμο δούλο», φέρει όλη την ευθύνη για την ετοιμασία της πνευματικής τροφής των προβάτων. Αυτή η τροφή δεν είναι όπως ισχυρίζεται η «Σκοπιά», δικές της απόψεις. Είναι οι αλήθειες με τις οποίες την προμηθεύει ο Ιεχωβά, ή ο Ιησούς Χριστός ή το Άγιο Πνεύμα, αναλόγως όπως το κυβερνών σώμα βούλεται. Αυτή την φορά ο Ιεχωβά είναι ο υπεύθυνος για τις προσαρμογές που στέλνει στην οργάνωσή του.

Έτσι δικαιολογεί τις δογματικές της αλλαγές, όπως η «Σκοπιά» γράφει:

«Σκοπιά», 15/5/06, σελ. 24: « Ο Ιεχωβά έχει επιφέρει σταδιακές προσαρμογές στο επίγειο μέρος της οργάνωσής του. Αυτές οι προσαρμογές έχουν εξωραΐσει, σταθεροποιήσει και ενισχύσει την διευθέτηση που ο ίδιος έχει φέρει σε ύπαρξη για την πνευματική μας προστασία».

Όλες τις αντιφατικές διδασκαλίες της «Σκοπιάς» που κατά διαστήματα ταλανίζουν τους οπαδούς, τις «επιφέρει» ο Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά είναι εκείνος ο οποίος κάνει τα λάθη-«προσαρμογές» όπως τις ονομάζει η «Σκοπιά». Για όλες αυτές, λοιπόν, τις διδαχές οι οποίες σε άλλες περιπτώσεις χαρακτηρίζονται ψευδείς και αρκετές φορές δαιμονικές από την ίδια την εταιρία, όπως για το εδάφ. Ρωμ. ΙΓ. 1, από την εποχή του Κ. Ρώσσελ και κατόπιν, μόνος υπεύθυνος θεωρείται ο Ιεχωβά, όπως τουλάχιστον τον παρουσιάζει η πιο πάνω «Σκοπιά», που μάλιστα τις ονομάζει και «εξωραϊστικές». Το «κυβερνών σώμα», είναι ανεύθυνο... αφού ο αγωγός απλώς παραλαμβάνει και κηρύττει ό,τι τού διοχετεύει ο Ιεχωβά, για πνευματική προστασία και διάφορα άλλα.

Το θέμα πού θα παρουσιαστεί είναι σημαντικό για τον «πολύ όχλο», γιατί αυτούς αφορά και συγκεκριμένα, με ποιο σώμα θα αναστηθούν και σε ποια κατάσταση:

1958-60. «Από τον απολεσθέντα παράδεισο», σελ. 234: «Όσοι επανέλθουν σε ζωή επάνω στη γη δεν θα εξέλθουν από τον Άδη ή τον τάφο τέλειοι κατά σάρκα».

1982-85. «Χιλιετής Βασιλεία», σελ. 35: «Ανάμεσα σ' εκείνους που θα βγουν από τον Άδη ή τον κοινό τάφο θα είναι και ο κακοποιός που κρεμάστηκε πάνω σ' ένα πάσσαλο εκτέλεσης δίπλα στον Ιησού... Αυτός θα έχει την ευκαιρία μαζί με άλλους αναστημένους νεκρούς ανθρώπους να διορθώσει τη ζωή του και να γιατρευτεί από τις ανθρώπινες ατέλειες και την αμαρτωλότητά του».

Μας παρουσιάζεται η «αλήθεια» την οποία παρέδωσε ο Ιεχωβά στο «κυβερνών σώμα» έως το 1982 (οι Έλληνες οπαδοί το πληροφορήθηκαν αυτό το 1985). Αυτό βέβαια δεν απασχολεί τη «Σκοπιά»· έστω και με καθυστέρηση τριών ετών μαθαίνουν ότι οι αναστημένοι, από τον «πολύ όχλο», θα είναι ατελείς και σωματικά και διανοητικά Αυτές τις ατέλειες θα αναλάβουν να τις τακτοποιήσουν οι υπεύθυνοι της οργάνωσης, εδώ στη γη, ώστε στο διάστημα των 1.000 ετών να τελειοποιηθούν. Αυτή ήταν και η «αλήθεια» την οποία κήρυττε η «Σκοπιά», μέσω όλων των εντύπων της, καθώς και προφορικώς κατά το περίφημο «έργο», την «αγνή λατρεία», προς τον Ιεχωβά.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ. Πως πρέπει να προσέχει τον εαυτό του όποιος ζει μέσα στον κόσμο

Πῶς πρέπει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του ὅποιος ζεῖ μέσα στὸν κόσμο (1)

Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες.

Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ.

Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του συστήνουν πρὶν ἀπ’ ὅλα τὴ μετρημένη, διακριτικὴ καὶ διαρκῆ ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφὲς (2).

Ὅταν σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο πρόκειται γιὰ μιὰ προεικόνιση τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ποὺ περιμένει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους—, νὰ κατευθύνεις τὶς σκέψεις σου στὸν Θεό. Νὰ προσφέρεις σὰν θυσία σ’ Ἐκεῖνον τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς λειτουργίας τοῦ νοῦ σου, ὅταν αὐτὸς δὲν ἔχει ἀκόμα προσλάβει καμιὰ μάταιη ἐντύπωση.

Ἀφοῦ ἱκανοποιήσεις ὅλες τὶς ἀνάγκες τοῦ σώματος, ὅπως κάθε ἄνθρωπος ποὺ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, διάβασε μὲ ἡσυχία καὶ αὐτοσυγκέντρωση τὸν συνηθισμένο προσευχητικό σου κανόνα. Φρόντισε ὄχι τόσο γιὰ τὴν ποσότητα ὅσο γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσευχῆς. Αὐτὸ σημαίνει νὰ προσεύχεσαι μὲ ἀπόλυτη προσοχή. Ἔτσι θὰ φωτιστεῖ καὶ θὰ ζωογονηθεῖ ἡ καρδιὰ ἀπὸ τὴν κατάνυξη καὶ τὴ θεία παρηγοριά.

Μετὰ τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς, προσπαθώντας πάλι μ’ ὅλες σου τὶς δυνάμεις γιὰ τὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς, νὰ διαβάζεις τὴν Καινὴ Διαθήκη, κυρίως τὸ Εὐαγγέλιο. Διαβάζοντας, νὰ σημειώνεις μὲ ἐπιμέλεια τὶς παραγγελίες καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ κατευθύνεις σύμφωνα μ’ αὐτὲς ὅλες σου τὶς πράξεις τῆς ἡμέρας, φανερὲς καὶ κρυφές.

Αν ο ιερέας δεν ζει σωστά, ο βαπτιζόμενος από αυτόν βλάπτεται;

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ

ΑΝ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΔΕΝ ΖΕΙ ΣΩΣΤΑ
Ο ΒΑΠΤΙΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΒΛΑΠΤΕΤΑΙ;  

ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΟ
Ότι, εάν ο Ιερέας δεν ζει σωστά, ο βαπτιζόμενος
δεν βλάπτεται καθόλου ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα.
   

Επειδή, όπως έχεις γράψει,σκανδαλίζεσαι από τη ζωή τού πρεσβυτέρου Ζωσίμου, και νομίζεις ότι, όσοι βαπτίζονται από αυτόν, βλάπτονται καίρια και αναπόφευκτα,θεώρησα σωστό να σου απαντήσω πολύ γρήγορα, ότι αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα, εάν ο ιερέας δεν ζει σωστά, αλλ’ αυτός βέβαια οπωσδήποτε (γιατί πρέπει να σε δια­βεβαιώσω) θα απολαύσει εκείνες τις θεϊκές και ανώτερες από κάθε περιγραφή ευεργεσίες, ενώ ο ιερέας θα δώσει λόγο πιο ανυπόφορο για τη δική του ζωή, και θα κολαστεί τόσο περισσό­τερο, όση είναι και η τιμή της οποίας είχε αξιωθεί. Γιατί αυτός που δεν έγινε αγαθός ούτε με το ότι τιμήθηκε με την ιερωσύνη, δικαιολογημένα θα είναι άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας.

Κανένας λοιπόν από αυτούς που μυήθηκαν σ’ εκείνη την θεϊκή τελετή, η οποία ανοίγει στους μυημένους τους ουρανούς, να μη σκέφτεται ότι βλάπτεται άμεσα ως προς τα σύμβολα της σωτηρίας, ούτε, όταν ενδεχομένως φταίξει, να νομίζει ότι θα έχει ευπαρουσίαστη ομολογία τη ζωή τού ιερέα. Αυτά βέβαια τα λέγω, όχι επειδή όλοι οι ιερείς είναι τέτοιοι, μη γένοιτο (αν και βέβαια σε κάποι­ους υπάρχουν αυτά τα παραπτώματα, από άλλους όμως απουσιάζουν. Και αν σε μερικούς δεν υπάρχουν αρετές, ούτε από όλους λείπουν), αλλά θέλοντας να δείξω, ότι ακόμα και αν όλοι είναι τέτοιοι, αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται καθόλου.

Αν όμως νομίζεις ότι αυτά είναι σκέψεις ανθρώπων, θα προσπαθή­σω να σε βεβαιώσω από τα θεία λόγια. Τι δηλαδή πιο βδελυρό υπήρξε από τον Βαλαάμ; Και όμως ο Θεός χρησιμοποίησε τη γλώσσα του σε ευλογίες. Τι επίσης πιο μυαρό από τον Καϊάφα; Και όμως προφήτεψε, και η χάρη του Θεού τη γλώσσα του βέ­βαια την άγγιξε, την πρόθεσή του όμως δεν την άγγιξε. Αν όμως θέλεις να μάθεις και κάτι πιο παράδοξο, με κόρακα, το ακάθαρτο αυτό πτηνό, έτρεφε τον Ηλία που διέτρεξε τους ουρανούς.

Μην αμφιβάλλεις λοιπόν, όταν τα θεία και υπερφυσικά χαρίσματα δίνονται σε μερικούς αμαρτωλούς ιερείς (γιατί δεν πρέπει να τους καταδικάζουμε όλους, ούτε και είναι δίκαιο).

 

ΣΤΟΝ ΖΩΣΙΜΟ Για το ίδιο θέμα.

Απορώ πολύ, πως, ενώ δεν έχεις εξαναγκασθεί από κάποιο παράδειγμα, ούτε και έχεις κάποιον να μιμηθείς (γιατί εύχομαι να μη συμβεί σε κανένα να πέσει σε τόσο βαθύ βάραθρο, και είθε συ να συνέλθεις από αυτή την καταστρεπτική μέθη), κατηγορείς τους ιερείς που διακρίνονται για τις αρετές και είναι πλούσιοι σε πνευματικά κατορθώματα, νομίζοντας ότι η διακωμώδηση των άλλων αποτελεί δικαιολογία για τα δικά σου καμώματα.

Αλλ’ αυτό δεν είναι έτσι, αγαπητέ, δεν είναι έτσι, αντίθετα και από τους ανθρώπους γελοιοποιείσαι και καταδικάζεσαι, και από τον Θεό θα υποστείς πολλές τιμωρίες, και επειδή ασπάσθηκες την κακία, και επειδή ατίμασες την αρετή, και επειδή κατηγόρησες αυτούς που είναι τρόφιμοι της αρετής, και επειδή, φερόμενος σαν μεθυσμένος, εξύβρισες την ιερωσύνη, με αποτέλεσμα οι πε­ρισσότεροι από τους ανθρώπους, για να μη πω όλοι, σκανδαλίσθηκαν από σένα, νομίζοντας ότι έπαθαν ζημιά ως προς τα μυστήρια της σωτηρίας.

Για να απαλλαγείς λοιπόν από όλα αυτά τα κακά, πράγμα που εύχομαι, γνώρισε τον εαυτό σου.

ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ    2
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ – ΒΙΒΛΙΟ Β’ – ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α’-Τ’
Εισαγωγή Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια
Από τον Παναγιώτη Παπαευαγγέλου Διδάκτορα θεολογίας

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης στον Διάκονο Ισίδωρο στη ρήση "αυτός αμάρτησε, ή οι γονείς του;"

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ 

ΣΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟ ΙΣΙΔΩΡΟ

Στη ρήση·

«Αυτός αμάρτησε, ή οι γονείς του;»*

   Οι απόστολοι, σαν μαθητές της σοφίας και εραστές της αλή­θειας, παρατηρώντας τον Σωτήρα που έβλεπε με συμπάθεια τον τυφλό, και που κατά κάποιο τρόπο τους προκαλούσε να τον ρωτήσουν,του πρόβαλαν δύο αντιλήψεις, που συχνά επαναλαμβάνονται και συζητούνται από τους ανθρώπους.

Επειδή δη­λαδή οι παιδαριώδεις σοφοί των Ελλήνων δίδαξαν, ότι η ψυχή υπέπεσε σε σφάλματα και γι’ αυτό στάλθηκε στο σώμα για να τιμωρηθεί, ενώ οι Ιουδαίοι πίστευαν ότι οι αμαρτίες των προγό­νων τους μεταβιβάζονται στους απογόνους, σύμφωνα με αυτό που έχει γραφεί, «Οι αμαρτίες των πατέρων μεταβιβάζονται στα παιδιά μέχρι την τρίτη και τέταρτη γενεά», του είπαν, αφού γνωρίζει τα πάντα πριν ακόμα να συμβούν «Ποιος αμάρτησε, αυτός (όπως λένε οι Έλληνες), ή οι γονείς του (όπως λένε οι Ιουδαίοι), ώστε να γεννηθεί τυφλός;».

Και η αλήθεια δεν έδω­σε ούτε λοξή, ούτε πλάγια, ούτε γεμάτη αίνιγμα την απάντηση, αλλά ορθή και πιο καθαρή από κάθε σαφήνεια· «Ούτε αυτός αμάρτησε (πως άλλωστε θα γινόταν προτού να γεννηθεί;), ούτε οι γονείς του», δηλαδή, για να γεννηθεί τυφλός.

Απάντησε δη­λαδή σύμφωνα με την ερώτηση. Γιατί φυσικό ήταν να είχαν αμαρτήσει αυτοί, ή καλύτερα, αμάρτησαν βέβαια, αλλά δεν είναι αίτιοι της συμφοράς αυτού. Για ποιόν λόγο λοιπόν γεννήθηκε τυφλός «Για να φανερωθούν τα έργα τού Θεού σ’ αυτόν», δηλαδή επετράπη να γεννηθεί ανάπηρη η φύση, για να ανακηρυχθεί ο τεχνίτης.

 * ΙΩΑΝΝΗ 9.2

ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ

ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ   2

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ – ΒΙΒΛΙΟ Β’ – ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α’-Τ’

Εισαγωγή Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια

Από τον Παναγιώτη Παπαευαγγέλου

Διδάκτορα θεολογίας

Αγίου Ισιδώρου Πηλουσιώτου. Για την ιερωσύνη, η οποία ατιμάζεται από εκείνους που τη χρησιμοποιούν κακώς

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ

ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΘΕΟΔΟΣΙΟ

 Για την ιερωσύνη, η οποία ατιμάζεται από εκείνουςπου τη χρησιμοποιούν κακώς.

Η ιερωσύνη βέβαια είναι θείο πράγμα και το πιο πολύτιμο από όλα, την ατιμάζουν όμως περισσότερο από όλους αυτοί που τη χρησιμοποιούν κακώς, οι οποίοι δεν έπρεπε να χειροτο­νούνται καθόλου, ώστε οι ανόητοι να μη τολμούν να αποδίδουν σ’ αυτήν τα εγκλήματα αυτών που την ασκούν. Γιατί, αφήνο­ντας αυτούς που την ατιμάζουν, στρέφουν σ’ αυτήν τις κατηγο­ρίες, η οποία έπρεπε και να δικαστεί, επειδή ασχημονεί με ανθρώπους αχρείους, και οι οποίοι δεν έπρεπε να συγκαταριθμούνται σ’ αυτήν.

Γιατί, εάν στις κοσμικές εξουσίες, άλλο είναι το αξίωμα, και άλλος εκείνος που δεν το ασκεί όπως πρέπει, και η αρχή, έχοντας τη δική της τάξη και αξία, εκείνον που παρεκτρέπεται σ’ αυτήν, τον τιμωρεί με την πιο βαρειά τιμωρία, για ποιόν λόγο στην ιεροσύνη συγχέουν τα πράγματα, και τις αμαρτίες εκείνων που δεν την υπηρετούν όπως πρέπει, προσπαθούν να τις αποδώσουν σ’ αυτήν;

Ας παύσουν λοιπόν εκείνοι που εξαιτίας τού Ευσεβίου και τού Ζωσίμου και τού Παλλαδίου και τού Μάρωνα εξευτελίζουν την ιερωσύνη, και ας μη ακονίζουν το ξίφος της τιμωρίας εναντίον τους, αλλά εκείνους βέβαια που δεν ανέχονται να ζουν με ευσέβεια, να τους κατηγορούν ως μιαρούς και εχθρούς της ευσέβειας και της αρετής, ενώ αυτήν να την εξυμνούν και να την στεφανώνουν, επειδή παρέχει σε όλους αυ­τά που πρέπει.

Γιατί με αυτήν και αναγεννώμαστε και μετέχουμε των μυστηρίων, χωρίς τα οποία δεν είναι δυνατόν να μετάσχουμε και στα ουράνια βραβεία, σύμφωνα με τους αψευδείς λόγους της αλήθειας, η οποία άλλοτε λέγει, «Εάν κάποιος δεν γεννηθεί από νερό και Πνεύμα, δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών», και άλλοτε «Εάν κάποιος δεν φάει τη σάρκα μου και δεν πιει το αίμα μου, δεν έχει θέση μαζί μου».

Εάν λοιπόν χωρίς αυτά δεν είναι δυνατόν να γίνουμε άξιοι της καταλήξεως στον Θεό, και αυτά δεν τελούνται από κανένα άλλον, παρά μόνον από την ιερωσύνη, πως είναι δυνατόν κάποιος που περιφρονεί αυτήν, να μη ατιμάζει τα θεία και να μη περιφρονεί την ψυχή του;

Επομένως, για να μη γίνονται αυτά, την ιερωσύνη βέβαια να την εκθειάζουμε, ενώ εκείνους που την ασκούν ανάξια να τους κλαίμε, και να μη επιρρίπτουμε τα πταίσματα εκείνων σ’ αυτήν, η οποία και οφείλει να τους τιμωρήσει.

ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ    2

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ – ΒΙΒΛΙΟ Β’ – ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α’-Τ’

Εισαγωγή Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια

Από τον Παναγιώτη Παπαευαγγέλου Διδάκτορα θεολογίας

Για την Ιερωσύνη Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης Επιστολή ΚΗ' (P.G. 99, 998-999)

Για την Ιερωσύνη

ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Πρέπει, λοιπόν, παπά μου,
πρώτα να γίνεις μαθητής του Χριστού, και μετά να επιχειρείς να διδάσκεις τους άλλους,
πρώτα να υποταχείς σύ, σε πνευματικό πατέρα, να σε οδηγήσει στον Χριστό και μετά να οδηγείς συ άλλους στον Χριστό,
πρώτα να φωτισθείς από το αληθινό Φως, και μετά να οδηγήσεις άλλους στο Φως,
πρώτα, να ελευθερωθείς σύ, και μετά να κάμεις προσπάθεια να ελευθερώσεις συ άλλους.

Άγιος Συμεών νέος Θεολόγος (Λόγος 87)

ΑΞΙΩΜΑ

Όσο και αν ψάξεις, δεν θα βρεις εδώ στην γη, άλλο αξίωμα σαν την ιερωσύνη υψηλό.
Η ιερωσύνη είναι μια αρχή, που ο τόπος δράσης της είναι εδώ στη γη, αλλά οι αποφάσεις της ισχύουν, για πάντα, και εδώ στη γη και εκεί στον ουρανό.
Ο ιερωμένος έδρα του έχει την γη. Και προηγείται. Ο Χριστός, παρ' ότι είναι ο Κύριος και Δεσπότης, χρονικά έρχεται στις αποφάσεις δεύτερος και ακολουθεί και επικυρώνει τις αποφάσεις των επί γης αντιπροσώπων Του.
Ο ιερέας (δεν είναι υπερβολή αυτό που λέμε), στέκει ανάμεσα στον Θεό και σε όλο το γένος των ανθρώπων. Και γι' αυτό, από την μια παίρνει και κατεβάζει όλα τα λαμπρά δώρα του Θεού σε μας και από την άλλη ανεβάζει εκεί, στον ουρανό, τις ικεσίες τις δικές μας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
(Εις Ησαΐαν, Ομιλία', 1).

ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑ

Εμείς, ποτέ δεν θα κάμωμε την Εκκλησία μας κομμάτια: παρέες, ομαδούλες σχισματικές.
Να μην επιτρέψει ο Κύριος να καταντήσωμε σε τέτοιο κρίμα και σε τέτοιο χάλι θλιβερό!
Όσες και αν είναι οι αμαρτίες μας, να μη το επιτρέψει ο Θεός και Κύριος, τέτοιο φρικτό κακό να πάθωμε.
Γιατί, άνθρωπε, αποκόβεσαι από την αγία Εκκλησία του Χριστού; Η Εκκλησία δεν έχει, δεν είχε ποτέ, ούτε κηλίδα, ούτε σπίλο η ρυτίδα. Ανθρώπων είναι τα όποια λάθη!
Σχίσμα στην Εκκλησία; Γιατί; Ποτέ. Ποτέ. Και αν χρειάζεται, οι παραβάτες των ιερών κανόνων να τιμωρούνται αυστηρά!

Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης
Επιστολή ΚΗ' (P.G. 99, 998-999)

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη 

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: Το της Ιερωσύνης επάγγελμα

Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου

«Το της Ιερωσύνης επάγγελμα»

Απολογητικός (περί Ιεροσύνης),
μετ. Θ. Καστανά, εκδ. «Ενορίας», 1948, Αποσπάσματα.

Είναι και κάτι άλλο τελευταίο και μεγαλύτερο από όσα είπα. (Προχωρώ, βλέπετε, στον κολοφώνα του λόγου και δεν θα πω ψέμα· γιατί δεν επιτρέπεται σ' αυτούς που μιλούν για τόσο υψηλά ζητήματα). Δεν ενόμιζα κι ούτε τώρα νομίζω, ότι το ίδιο είναι να βόσκη κανείς ποίμνιο ή βουκόλιο και το ίδιο να επιστατή ανθρώπινες ψυχές. Γιατί εκεί φθάνει κανείς να θρέψη ή να παχύνη το βουκόλιο ή το ποίμνιο, και σ' αυτόν τον σκοπό αποβλέποντας ο βουκόλος ή ο βοσκός θα πάη σε τόπους με άφθονο νερό και με καλό χόρτο, θα οδηγήση τα ζώα του από λιβάδι σε λιβάδι, θα τα ξεκουράση, θα τα σκορπίση και θα τα συμμαζέψη, μερικά με το ραβδί του, τα περισσότερα με τη φλογέρα. Άλλη δουλειά δεν έχει ο βοσκός ή ο βουκόλος, παρά κάποτε κάποτε να πολεμήση λίγο με τους λύκους κι ίσως καμιά φορά να φροντίση για κανένα άρρωστο ζώο του. Η συνηθισμένη του φροντίδα είναι οι βελανιδιές, η σκιά, οι καλαμιές, να ξαπλωθή στο παχύ χορτάρι κοντά στο κρύο νερό, να στρώση κρεββάτι στη δροσιά και κάπου κάπου να τραγουδήση και κανένα ερωτικό κρατώντας το ποτήρι, να κουβεντιάση με τις αγελάδες ή τα πρόβατά του, κι απ' αυτά πάλι να φάη στο γλέντι του ή να πουλήση το παχύτερο. Για την αρετή όμως των ποιμνίων ή των βουκολίων δεν εφρόντισε ποτέ κανείς. Άλλωστε ποια είναι η αρετή των; Και ποιος εσκέφθηκε ποτέ τι είναι καλό γι' αυτά εμπρός στη δική του εξ εκείνων ηδονή;

Στους ανθρώπους όμως, αν είναι δύσκολο να ξέρη κανείς να είναι αρχόμενος, κινδυνεύει να είναι πολύ δυσκολώτερο να ξέρη κανείς πώς να άρχη ανθρώπων, και μάλιστα τέτοιαν αρχή την ιδική μας των ιερέων, η οποία έχει θείους νόμους και οδηγεί τις ψυχές προς τον Θεό· και όσο είναι το ύψος και το αξίωμα αυτής της αρχής, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για όποιον έχει νου να το σκεφθή. Θα πρέπει, πρώτο και κύριο, όπως ο άργυρος ή ο χρυσός, όπως και να τον γυρίσης και σε όλων των ειδών τας περιστάσεις και τα πράγματα, πουθενά να μην έχη εντός του διόλου κατώτερο υλικό που δεν αντέχει στη δοκιμαστική φωτιά· αλλιώς, τόσο μεγαλύτερο κακό θα κάνη όσο περισσότερους κυβέρνα· γιατί βέβαια μεγαλύτερη είναι η κακία που προχωρεί σε πολλούς, από εκείνην που μένει μόνο ενός.

[...] Δεν ταιριάζουν τα ίδια σε όλους, δεν έχουν ούτε τις ίδιες σκέψεις ούτε τις ίδιες επιθυμίες η γυναίκα με τον άνδρα, ο γέρος με τον νέο, ο φτωχός με τον πλούσιο, ο χαρούμενος με τον λυπημένο, ο άρρωστος με τον γερό, οι άρχοντες κι οι πολίτες, οι σοφοί κι οι αμόρφωτοι, οι δειλοί και οι θρασείς, οι οργίλοι και οι πράοι. Όσοι προοδεύουν σε κάτι κι όσοι αποτυχαίνουν.

Κι αν τα εξετάσης λεπτομερέστερα, δεν ζουν το ίδιο οι περισσότεροι παντρεμένοι με τους άγαμους· ούτε πάλι οι ερημίτες όμοια με τους κοινωνικούς κι όσους έχουν μικτή ζωή· ούτε όσοι έχουν δοκιμασθή και ζουν στη θεωρία προς όσους αγωνίζονται· οι αστοί πάλι με τους αγρότες· οι ηθικώτεροι με τους πονηρότερους· οι έχοντες υποθέσεις με όσους έχουν παραιτηθή· ούτε όσοι κτυπήθηκαν από συμφορές μ' εκείνους που προχωρούν στη ζωή τους χωρίς εμπόδια και δεν εγνώρισαν το χειρότερο ο καθένας τους διαφέρει από τον άλλο στις επιθυμίες και τις ορμές συχνά περισσότερο απ' όσο σωματικά φαίνεται· αν θέλης, πρόσθεσε ακόμη και την ιδιαίτερη του καθενός μας ιδιοσυγκρασία. Δεν είναι εύκολο να κυβερνηθούν αυτά όλα.